پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۶۹

چشم مرا به شوق رخت خواب می برد

دام از پی گرفتن مهتاب می برد

کو صبر تا به خواب ببینم رخ ترا

صد خواب را ز گریه من آب می برد

دست از قدح مدار چو اندوهگین شدی

این گرد را نسیم می ناب می برد

مشکل گشا به ملت ما، دست مطرب است

کز دل گره به ناخن مضراب می برد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷۱دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
  2. شمارهٔ ۳۷۲به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
  3. شمارهٔ ۳۷۳نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم
  4. شمارهٔ ۳۷۴در ساز فغانم ره آواز غلط شد
  5. شمارهٔ ۳۷۵رهبری کو تا دل از سرگشتگی بی غم شود
  6. شمارهٔ ۳۷۶در شب وصل، نمایان شدن صبح فراق
  7. شمارهٔ ۳۷۷از خشکسال، رند قدح نوش را چه غم
  8. شمارهٔ ۳۷۸لبت چگونه دلم را به وعده شاد ندارد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.