پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۶۷

مرا به نسبت آدم، زمانه خوار کند

خطا ز دست پدر شد، پسر چه کار کند

صبا کجاست که از غنچه لبت، حرفی

زند به گوش خزان، کار صد بهار کند

نگه ذخیره نماید همیشه مردم چشم

که روز وعده او صرف انتظار کند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۹چشم مرا به شوق رخت خواب می برد
  2. شمارهٔ ۳۷۰نازم به دام زلف تو کز طایر دلم
  3. شمارهٔ ۳۷۱دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
  4. شمارهٔ ۳۷۲به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
  5. شمارهٔ ۳۷۳نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم
  6. شمارهٔ ۳۷۴در ساز فغانم ره آواز غلط شد
  7. شمارهٔ ۳۷۵رهبری کو تا دل از سرگشتگی بی غم شود
  8. شمارهٔ ۳۷۶در شب وصل، نمایان شدن صبح فراق
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.