پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۳۸

بر نمی تابد دلم، پس مانده پرویز را

گنج باد آورد می خواهم اگر باد آورد

بس که آن بدخو مرا بی بهره می خواهد ز وصل

می کند خود را فرامش، گر ز من یاد آورد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۰پیغام نگار ما نیامد
  2. شمارهٔ ۳۴۱چه غم گر گنج بادآورد گل فصل خزان گم شد
  3. شمارهٔ ۳۴۲خواهد از شاخ مکافات به صدرنگ دمید
  4. شمارهٔ ۳۴۳از گردش یک چشم تو، پیمانه صد غم می خورد
  5. شمارهٔ ۳۴۴آیینه از رخ تو گل تازه می کشد
  6. شمارهٔ ۳۴۵دل به امید عشق او، تن به هوس نمی دهد
  7. شمارهٔ ۳۴۶ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند
  8. شمارهٔ ۳۴۷بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.