پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۴۶

ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند

ز لب، خال تو جامی سر به کوثر داده را ماند

دلم از یاد چشم او بود مانند نرگسدان

سرم از فکر لعل او، کدوی باده را ماند

دمی کز هر طرف گردد پریشان سنبل زلفش

ز رعنایی، تذرو بال و پر بگشاده را ماند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۸در کار غم عشق، دلم گشت ز خود جمع
  2. شمارهٔ ۳۴۹کی ز بیداد تو، عاشق به کسی داد کند
  3. شمارهٔ ۳۵۰زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود
  4. شمارهٔ ۳۵۱ما خوی گرفته وصالیم
  5. شمارهٔ ۳۵۲هر کجا گلشن حسن تو گشاید در فیض
  6. شمارهٔ ۳۵۳حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
  7. شمارهٔ ۳۵۴مصلحت در تلخکامی دیده پیر می فروش
  8. شمارهٔ ۳۵۵کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.