پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۵۰

زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود

بس که هردم پشت پا بر روی مرهم می زند

چون ز شوق روی جانان، طفل اشک آید به رقص

مردم چشمم، ز مژگان دست برهم می زند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵۲هر کجا گلشن حسن تو گشاید در فیض
  2. شمارهٔ ۳۵۳حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
  3. شمارهٔ ۳۵۴مصلحت در تلخکامی دیده پیر می فروش
  4. شمارهٔ ۳۵۵کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟
  5. شمارهٔ ۳۵۶زخمی تیغ خمارم، کو مروت پیشه ای
  6. شمارهٔ ۳۵۷گل گل رخ تو از قدح مل شکفته شد
  7. شمارهٔ ۳۵۸درین چمن، گل امسال همچو پار نبود
  8. شمارهٔ ۳۵۹گل به کاخ غنچه برگردید، تا روی تو دید
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.