پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۵۵

کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟

هر طرف از بیم عقل خود گریزان گشته اند!

نی شناسای خط سنبل، نه مضمون فهم گل

آبها طفلانه دایم بر گلستان گشته اند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵۷گل گل رخ تو از قدح مل شکفته شد
  2. شمارهٔ ۳۵۸درین چمن، گل امسال همچو پار نبود
  3. شمارهٔ ۳۵۹گل به کاخ غنچه برگردید، تا روی تو دید
  4. شمارهٔ ۳۶۰آغوش نظر تنگ است، آن یار نمی گنجد
  5. شمارهٔ ۳۶۱زلفی که بر زبان و دل شانه بگذرد
  6. شمارهٔ ۳۶۲بس که خیال آن پری، مایه دردسر شود
  7. شمارهٔ ۳۶۳بدین سان رخ ز من گر آن گل بدخو بگرداند
  8. شمارهٔ ۳۶۴ز شور جلوه گاهش می توان یافت
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.