پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۴۵

دل به امید عشق او، تن به هوس نمی دهد

هر که به شعله یار شد، باج به خس نمی دهد

بسته نقاب شرم او، بوسه کجا و من کجا

در نگشوده، باغبان میوه به کس نمی دهد

آهن و شیشه را نبود اینهمه بهره از صفا

عکس جمال کیست این، کآینه پس نمی دهد؟

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۷بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد
  2. شمارهٔ ۳۴۸در کار غم عشق، دلم گشت ز خود جمع
  3. شمارهٔ ۳۴۹کی ز بیداد تو، عاشق به کسی داد کند
  4. شمارهٔ ۳۵۰زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود
  5. شمارهٔ ۳۵۱ما خوی گرفته وصالیم
  6. شمارهٔ ۳۵۲هر کجا گلشن حسن تو گشاید در فیض
  7. شمارهٔ ۳۵۳حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
  8. شمارهٔ ۳۵۴مصلحت در تلخکامی دیده پیر می فروش
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.