پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۴۴

آیینه از رخ تو گل تازه می کشد

صد آب و رنگ را به یک اندازه می کشد

می را زموج نیست کشاکش، که روز و شب

در آرزوی لعل تو خمیازه می کشد

ای غنچه بر طراوت رخسار دل مبند

دوران گلاب را زگل تازه می کشد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۶ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند
  2. شمارهٔ ۳۴۷بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد
  3. شمارهٔ ۳۴۸در کار غم عشق، دلم گشت ز خود جمع
  4. شمارهٔ ۳۴۹کی ز بیداد تو، عاشق به کسی داد کند
  5. شمارهٔ ۳۵۰زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود
  6. شمارهٔ ۳۵۱ما خوی گرفته وصالیم
  7. شمارهٔ ۳۵۲هر کجا گلشن حسن تو گشاید در فیض
  8. شمارهٔ ۳۵۳حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.