پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۴۰

پیغام نگار ما نیامد

بویی ز بهار ما نیامد

رقصی که پسند شعله گردد

از دست شرار ما نیامد

شب هاله صفت میان گشودیم

آن مه به کنار ما نیامد

در کارگه زمانه، کردیم

کاری که به کار ما نیامد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۲خواهد از شاخ مکافات به صدرنگ دمید
  2. شمارهٔ ۳۴۳از گردش یک چشم تو، پیمانه صد غم می خورد
  3. شمارهٔ ۳۴۴آیینه از رخ تو گل تازه می کشد
  4. شمارهٔ ۳۴۵دل به امید عشق او، تن به هوس نمی دهد
  5. شمارهٔ ۳۴۶ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند
  6. شمارهٔ ۳۴۷بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد
  7. شمارهٔ ۳۴۸در کار غم عشق، دلم گشت ز خود جمع
  8. شمارهٔ ۳۴۹کی ز بیداد تو، عاشق به کسی داد کند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.