پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۳

فصل گلگشت چمن شد ای گل رعنا بیا

برگ عیش از کف مده، با ساغر و مینا بیا

ما غم انگیزیم، نه گل تاب ما دارد نه خار

تا نبینی باغ را پژمرده، پیش از ما بیا

دست می باید ز ایران شست پیش از سیر هند

گر به هند آیی ز ایران، از ره دریا بیا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵جامده آیینه را نزدیک، کان دور از ادب
  2. شمارهٔ ۳۶گشت خداکارساز، عاشق جانباز را
  3. شمارهٔ ۳۷به پای شوق گشتم هرطرف بسیار در صحرا
  4. شمارهٔ ۳۸ما بیخبران، راست رو بزم خطاییم
  5. شمارهٔ ۳۹پیش هر باد، ز بی برگی خود می نالد
  6. شمارهٔ ۴۰غارتگر حیا نکنی جام باده را
  7. شمارهٔ ۴۱کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
  8. شمارهٔ ۴۲بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.