پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۹۱

خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند

بیتی خوشم آید که به مطلوب توان خواند

بی روی تو، از شعله آهم شب تاریک

روشن شده زان گونه که مکتوب توان خواند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۹۳رسید موسم گل، باده در پیاله کنید
  2. شمارهٔ ۲۹۴نه جوی باغ می داند دلم، نه جدول بستان
  3. شمارهٔ ۲۹۵گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش
  4. شمارهٔ ۲۹۶به زلفت شانه گر محرم نمی شد
  5. شمارهٔ ۲۹۷صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
  6. شمارهٔ ۲۹۸ای مسیح وقت، تدبیری که آن خورشید را
  7. شمارهٔ ۲۹۹ثبات خانه تن را حباب می داند
  8. شمارهٔ ۳۰۰چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.