پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۹۹

ثبات خانه تن را حباب می داند

بنای جلوه گری را سراب می داند

قدح که هیچ نمی داند از مراتب بزم

شراب را ز غم او کباب می داند

به نیم جو نخرد ذوق آرمیدن را

دلی که چاشنی اضطراب می داند

تو سیل اشک روان کن، که خود ره جو را

اگر چپ است وگر راست، آب می داند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۱گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
  2. شمارهٔ ۳۰۲گل ما را به آب غم سرشتند
  3. شمارهٔ ۳۰۳سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد
  4. شمارهٔ ۳۰۴مشو ملول که ساغر ز دست خواهد شد
  5. شمارهٔ ۳۰۵بس که برهم خورد بزم دلخوشی از رفتنت
  6. شمارهٔ ۳۰۶نیم آیینه وش از پشت و روی کار خود آگه
  7. شمارهٔ ۳۰۷آرام نگیرد نفسی بر مژه ام اشک
  8. شمارهٔ ۳۰۸عاشقان چون نیت کوچ سحرگاهی کنند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.