پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۰۰

چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی

به رنگ ابر نیسان، گریه اش در آستین باشد

مگو طغرا چه سان باشم چنین، کاول چنان بودم

که اوضاع جهان، گاهی چنان، گاهی چنین باشد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۲گل ما را به آب غم سرشتند
  2. شمارهٔ ۳۰۳سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد
  3. شمارهٔ ۳۰۴مشو ملول که ساغر ز دست خواهد شد
  4. شمارهٔ ۳۰۵بس که برهم خورد بزم دلخوشی از رفتنت
  5. شمارهٔ ۳۰۶نیم آیینه وش از پشت و روی کار خود آگه
  6. شمارهٔ ۳۰۷آرام نگیرد نفسی بر مژه ام اشک
  7. شمارهٔ ۳۰۸عاشقان چون نیت کوچ سحرگاهی کنند
  8. شمارهٔ ۳۰۹فرهاد تیشه بر سرِ غم‌پیشه می‌زند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.