پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۹۵

گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش

که اگر سعی کنی، دست به دنیا نرسد

من کجا، دسترس قیمت وصل تو کجا

ترسم از مفلسی ام کار به سودا نرسد

خنده گر بر در و دیوار جهان ریخته است

غیر دندان تاسف به لب ما نرسد

گر به طغرا نظری می کنی، امروز بکن

بلکه از درد فراق تو به فردا نرسد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۹۷صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
  2. شمارهٔ ۲۹۸ای مسیح وقت، تدبیری که آن خورشید را
  3. شمارهٔ ۲۹۹ثبات خانه تن را حباب می داند
  4. شمارهٔ ۳۰۰چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
  5. شمارهٔ ۳۰۱گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
  6. شمارهٔ ۳۰۲گل ما را به آب غم سرشتند
  7. شمارهٔ ۳۰۳سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد
  8. شمارهٔ ۳۰۴مشو ملول که ساغر ز دست خواهد شد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.