پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۹۷

صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت

جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید

میدان شناس داغم، مردآزمای شورش

از عهده دل من، کی سوختن برآید؟

نیش وطن دلم را نوش است در غریبی

گل قدر خار داند، چون از چمن برآید

زین گونه ام که غربت دامن گرفته، ترسم

کز آتش فراقم، دود از وطن برآید

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۹۹ثبات خانه تن را حباب می داند
  2. شمارهٔ ۳۰۰چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
  3. شمارهٔ ۳۰۱گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
  4. شمارهٔ ۳۰۲گل ما را به آب غم سرشتند
  5. شمارهٔ ۳۰۳سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد
  6. شمارهٔ ۳۰۴مشو ملول که ساغر ز دست خواهد شد
  7. شمارهٔ ۳۰۵بس که برهم خورد بزم دلخوشی از رفتنت
  8. شمارهٔ ۳۰۶نیم آیینه وش از پشت و روی کار خود آگه
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.