پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۳۴

همچو نرگس، مدت عمرم به بیماری گذشت

روزگارم همچو گل، در سینه افگاری گذشت

تخم امیدم چو قارون در طلسم خاک ماند

آب را در مزرعم کار از هواداری گذشت

ترک عادت از محالات است نزد اهل هوش

آسمان کی می تواند از ستمکاری گذشت

نام طغرا ماند از طرح سخن، در شش جهت

گرچه عمرش چون نگین در چاردیواری گذشت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۳۶به سان مهره شطرنج، از متاع جهان
  2. شمارهٔ ۲۳۷هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان
  3. شمارهٔ ۲۳۸سفید گشت سرم از شکوفه پیری
  4. شمارهٔ ۲۳۹مو به مو حال دلم را زلف او با شانه گفت
  5. شمارهٔ ۲۴۰پیغمبریم و ملت ما غم کشیدن است
  6. شمارهٔ ۲۴۱پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است
  7. شمارهٔ ۲۴۲اگر زمانه بنای ستم کند، چه علاج
  8. شمارهٔ ۲۴۳فرق حرم و دیر ببین، کآمده هر سال
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.