پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۴۳

گل ندارد تاب دست انداز باد مهرگان

تا خزان آمد، دکان حسن را برچیده است

تا نباشی، یک قدم نتوان برون رفتن به سیر

بی تو، دل گاهی که از خود رفته، برگردیده است

ساغر عیشم که هرگز روی گردش را ندید

حیرتی دارم که چون درساختن، گردیده است؟

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۵سهل باشد همت ساقی، گر از مینا گذشت
  2. شمارهٔ ۱۴۶چو گردباد، دلم رهنمای خود نشناخت
  3. شمارهٔ ۱۴۷هر دل که ازان نگار خالی ست
  4. شمارهٔ ۱۴۸هر گل این بوستان، روی نگاری بوده است
  5. شمارهٔ ۱۴۹ره به درمان ندهم، راهنما آگاه است
  6. شمارهٔ ۱۵۰ساقی دوران عبث چیده ست نه مینا قطار
  7. شمارهٔ ۱۵۱مشو مهمان من، ای مرغ روزی خوار آزادی
  8. شمارهٔ ۱۵۲ارغنون کهنه شد و چنگ و رباب از هم ریخت
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.