پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۴۱

مرگ، مفلس را ز عمر جاودانی بهتراست

مردن بی خانمان، از زندگانی بهتر است

بینوایان را شب تاریک در محنت سرا

بر زمین شمع از چراغ آسمانی بهتر است

دل چه سان از دختر رز می توان برداشتن

کان صنم در وقت پیری از جوانی بهتر است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۳گل ندارد تاب دست انداز باد مهرگان
  2. شمارهٔ ۱۴۴سرتاسر دهر، جز خدا کیست
  3. شمارهٔ ۱۴۵سهل باشد همت ساقی، گر از مینا گذشت
  4. شمارهٔ ۱۴۶چو گردباد، دلم رهنمای خود نشناخت
  5. شمارهٔ ۱۴۷هر دل که ازان نگار خالی ست
  6. شمارهٔ ۱۴۸هر گل این بوستان، روی نگاری بوده است
  7. شمارهٔ ۱۴۹ره به درمان ندهم، راهنما آگاه است
  8. شمارهٔ ۱۵۰ساقی دوران عبث چیده ست نه مینا قطار
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.