پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۳۴

قدم بیرون منه از عالم آب

درین دریا، فروکش کن چو گرداب

بسی فیض است در شب زنده داری

مده چشم قدح را فرصت خواب

دلم سوراخها دارد چو طنبور

ز دست کنجکاویهای مضراب

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۶لبریز جدایی کندش ساقی دوران
  2. شمارهٔ ۱۳۷همچو شبنم با گل و سوسن مخواب
  3. شمارهٔ ۱۳۸من و آن سرو که در جلوه گهش می بارد
  4. شمارهٔ ۱۳۹نمی سازد به طبع من شراب عافیت هرگز
  5. شمارهٔ ۱۴۰چو طفل غنچه اگر می خورد سبوی شراب
  6. شمارهٔ ۱۴۱مرگ، مفلس را ز عمر جاودانی بهتراست
  7. شمارهٔ ۱۴۲لب تر نکنم ز آب خضر تا می ناب است
  8. شمارهٔ ۱۴۳گل ندارد تاب دست انداز باد مهرگان
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.