پرش به محتوای اصلی
اسیر شهرستانی اسیر شهرستانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۵

می‌پرستی می‌دهد یادم نوای عندلیب

غلغل میناست در گوشم صدای عندلیب

عشق با معشوق یاران مصاحب کافری است

آشنای گل نگردد آشنای عندلیب

یاد او در خاطرم گل سینه گلزار وفا

بی‌قراری‌های دل پروازهای عندلیب

تا نیاید در چمن گل بر رخ مل بشکفد

بزم دارد باغ از شوق رسای عندلیب

پرتو خورشید گل از خواب بیدارش کند

کاش من یک صبح می‌بودم به جای عندلیب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۷می رنگ هوس در دل ویران من انداخت
  2. شمارهٔ ۱۳۸نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت
  3. شمارهٔ ۱۳۹خون بود دل که لذت درد نهان شناخت
  4. شمارهٔ ۱۴۰عشق نیرنگ تغافل با دل بیتاب ریخت
  5. شمارهٔ ۱۴۱ز گر مخوییت آتش ز لاله زار گریخت
  6. شمارهٔ ۱۴۲چنان زخوی تو هر کس به هر دیار گریخت
  7. شمارهٔ ۱۴۳خط بر سرهر حرف چو تقویم کشندت
  8. شمارهٔ ۱۴۴دلی ز دور به صد رنگ می‌نمایندت
همه‌ی غزلیات ←

اسیر شهرستانی درباره‌ی اسیر شهرستانی

میرزا جلال‌الدین محمد بن مؤمن اسیر شهرستانی اصفهانی (زاده ۱۰۲۹ ق در اصفهان – درگذشت ۱۰۴۹ ق و به روایتی ۱۰۵۹ ق) از شاعران بزرگ فارسی‌سرای سبک هندی قرن ۱۱ ق. است. میرزا جلال‌الدین، فرزند ارشد میرزا مؤمن از سادات شهرستان - از توابع اصفهان - و از شاعران بزرگ سبک هندی سدهٔ ۱۱ ق. است. ظاهراً در سال ۱۰۲۹ ق در اصفهان زاده شد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.