پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۵۴

شاهبازی چو نعمت الله کو

دلنوازی چو نعمت الله کو

دل خلقی تمام غارت کرد

ترکتازی چو نعمت الله کو

در همه بارگاه محمودی

یک ایازی چو نعمت الله کو

ساز عالم به ذوق خوش بنواخت

کارسازی چو نعمت الله کو

در همه کائنات گردیدیم

پاکبازی چو نعمت الله کو

رند سرمست نو نیاز بسیست

نو نیازی چو نعمت الله کو

سر نهاده به پای سید خود

سرفرازی چو نعمت الله کو

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۳۵۶تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگو
  2. غزل شمارهٔ ۱۳۵۷برو ای عقل بس محال مگو
  3. غزل شمارهٔ ۱۳۵۸جان عاشق نجوید الا هو
  4. غزل شمارهٔ ۱۳۵۹به هرحسنی که می بینم جمالش می نماید رو
  5. غزل شمارهٔ ۱۳۶۰دو سخن می شنو یکی می گو
  6. غزل شمارهٔ ۱۳۶۱این و آن در آرزوی او و او
  7. غزل شمارهٔ ۱۳۶۲چشمی که ندیده نور آن رو
  8. غزل شمارهٔ ۱۳۶۳در دو عالم یکست مثلش کو
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.