پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۵۸

جان عاشق نجوید الا هو

دل عاشق نپوید الا هو

غنچهٔ شاخ گلشن لاهوت

هیچ بلبل نبوید الا هو

منی ما به آب رحمت خویش

هیچ راحِم نشوید الا هو

من کیم تا زبان من گوید

سخن از من نگوید الا هو

مست عاشق نخواهد الا دوست

نعمت الله نگوید الا هو

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۳۶۰دو سخن می شنو یکی می گو
  2. غزل شمارهٔ ۱۳۶۱این و آن در آرزوی او و او
  3. غزل شمارهٔ ۱۳۶۲چشمی که ندیده نور آن رو
  4. غزل شمارهٔ ۱۳۶۳در دو عالم یکست مثلش کو
  5. غزل شمارهٔ ۱۳۶۴این دوئی از چه خاست از من و تو
  6. غزل شمارهٔ ۱۳۶۵بود ما پیدا شده از بود او
  7. غزل شمارهٔ ۱۳۶۶به وجود او یکی بود نه دو
  8. غزل شمارهٔ ۱۳۶۷تا قیامت ترک جام می مگو
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.