پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۸۴ - در رثای امیر معزی

شد باز گهر طبع گهرزای معزی

شد یار فلک عقل فلکسای معزی

گر زهره به چرخ دویم آید عجبی نیست

در ماتم طبع طرب افزای معزی

کز حسرت درهای یتیمش چو یتیمان

بنشست عطارد به معزای معزی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۸۶ - در هجای علی سه بوسشای سه بوسش به آدمی ناژی
  2. شمارهٔ ۱۸۷به شعر اندرت مردم خواندم ای خر
  3. شمارهٔ ۱۸۸روی من شد چو زر و دیده چو سیم
  4. شمارهٔ ۱۸۹زشتم خواندی و راست گفتی
  5. شمارهٔ ۱۹۰خسرو از مازندران آید همی
  6. شمارهٔ ۱۹۱ - در هجای شهابیمرا شهابی گر هجو کرد صد خروار
  7. شمارهٔ ۱۹۲خواندم حکایتی ز کتابی که جمع کرد
  8. شمارهٔ ۱۹۳ای کاشکی ز مادر گیتی نزادمی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.