پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۹۳

ای کاشکی ز مادر گیتی نزادمی

یا پس چو زاده بودم جان را بدادمی

چون زادم و ندادم جان آن گزیدمی

کاندر دهان خلق به نیکی فتادمی

نیکو چو نیست یافتمی باری از جهان

آخر کسی که رازی با او گشادمی

امروز بس زدی پس و بسیار بدترم

فردا مباد گر بود او من مبادمی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۹۵احوال خود چه عرض کنم هر زمان همی
  2. شمارهٔ ۱۹۶گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پریر
  3. شمارهٔ ۱۹۷ - در رثاءتابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی
  4. شمارهٔ ۱۹۸هم اکنون از هم اکنون داد بستان
  5. شمارهٔ ۱۹۹چونت نپرسم بگویی اینت کراهت
  6. شمارهٔ ۲۰۰اگر بد گمان گشتی ای دوست بر من
  7. شمارهٔ ۲۰۱ - در هجای معجزیحاجت صد هزار ... قوی
  8. شمارهٔ ۲۰۲آدمی را دو بلا کرد رهی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.