پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۱۹

طلوع مهر سعادت به ساحت اقبال

ظهور ماه معالی بر آسمان جلال

نتیجهٔ کرم و مردمی و فضل و هنر

طلیعهٔ اثر لطف ایزد متعال

خجسته باد و همایون مبارک و میمون

به سعد طالع و بخت جوان و نیکوفال

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۱هر چند در میان دو گویم زمین و چرخ
  2. شمارهٔ ۱۲۲آن حور روح فش را بر عقل جلوه کردم
  3. شمارهٔ ۱۲۳زشت همی گویی هر ساعتم
  4. شمارهٔ ۱۲۴چو بر قناعت ازین گونه دسترس دارم
  5. شمارهٔ ۱۲۵ای یوسف نامی که همیشه چو زلیخا
  6. شمارهٔ ۱۲۶عمر دو نیمه‌ست و ازین بیش نیست
  7. شمارهٔ ۱۲۷چند روزی درین جهان بودم
  8. شمارهٔ ۱۲۸از زهر به مغزم رسید بویی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.