پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۲۶

عمر دو نیمه‌ست و ازین بیش نیست

اول و آخر، چو همی بنگرم

نیمی از آن کردم در مدح تو

نیمی در وعده به پایان برم

عمر چو در وعده و مدح تو شد

صله مگر روز قیامت خورم

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۸از زهر به مغزم رسید بویی
  2. شمارهٔ ۱۲۹خواجه بفزود ولیکن به درم
  3. شمارهٔ ۱۳۰چون من بره سخن درون آیم
  4. شمارهٔ ۱۳۱گاهی ز دل بود گله گاهی ز دیده‌ام
  5. شمارهٔ ۱۳۲از خلد برین یاد کنم روی تو بینم
  6. شمارهٔ ۱۳۳دی بدان رستهٔ صرافان من بر دَرِ تیم
  7. شمارهٔ ۱۳۴ - در مدح عمادالدین محمدبن منصورای محمد نام و احمد خلق و محمودی شیم
  8. شمارهٔ ۱۳۵ - این قطعه را بر گور نظام الملک محمد نوشتندما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
همه‌ی قصاید و قطعات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.