پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۷۸۹

سر از کجاست که چون لاله فکر تاج کنیم

دماغ کو که به بوی گلش علاج کنیم

به دفع سرکشی آتش، آب می باید

کجاست باده که اصلاح این مزاج کنیم

کریم را نظری با گدای خاموش است

به پیش دوست چه اظهار احتیاج کنیم

نهیم تهمت خندیدنش درین مجلس

فواق شیشه ی می را چنین علاج کنیم

سلیم فکر دگر کن که شعر بی قدر است

چه لازم است که این کار بی رواج کنیم؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۹۱خویش را بر محرمان آن بت چین بسته‌ایم
  2. شمارهٔ ۷۹۲در سخن سنجی هرکس بتر از غمازیم
  3. شمارهٔ ۷۹۳هلال عیدم و ترک کلاه خورشیدم
  4. شمارهٔ ۷۹۴ما چو مرغان قفس، زمزمه در دل داریم
  5. شمارهٔ ۷۹۵لب مبند از ناله، می دانم جفا داری سلیم
  6. شمارهٔ ۷۹۶هزار خانه خرابی به شهر و ده دارم
  7. شمارهٔ ۷۹۷ما به گلزار معانی آب گوهر بسته‌ایم
  8. شمارهٔ ۷۹۸افروخت رخ از باده و بگداخته بودم
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.