صفی علیشاه
شمارهٔ ۶۰
چون بود ظهور لازم ذات وجود
ظاهر شدنش هم از ره رحمت بود
امروز که شد بوصف رحمت ظاهر
نامی ز گنه نماند وین شد مشهود
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶۲عاقل می پخته را به خامی نخورد
- شمارهٔ ۶۳امید مراست ز آفریننده‌یِ خود
- شمارهٔ ۶۴گویند گناه چونکه پیوسته شود
- شمارهٔ ۶۵ای لطف تو از حوادث دهر ملاذ
- شمارهٔ ۶۶نیکی کنی ار بخلق منت مگذار
- شمارهٔ ۶۷ای نار خدای پاک و بیمثل و نظیر
- شمارهٔ ۶۸گرباده خوری با صنمی زیبا خور
- شمارهٔ ۶۹می را بیقین بدست انجام مخور
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.