صفی علیشاه
شمارهٔ ۲۸
ای آنکه توئی بذات موجود
باقی هم فانیند و نابود
ار جود تو گشت عالمی خلق
ما راست امید بر همان جود
صفی علیشاه
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۳۰ای بار خدای فرد واحد
- شمارهٔ ۳۱ای بار خدای مستعانم
- شمارهٔ ۳۲بسیج می کن ای فرخنده اوصاف
- شمارهٔ ۳۳اگر عیان شود از اهل شرع و فقر فجور
- شمارهٔ ۳۴صفی یا رب که مخلوقست و نادار
- شمارهٔ ۳۵فرو مانده‌ای گر به غم و ابتلائی
- شمارهٔ ۳۶ناصرالدین شه دو قرنست آنکه باشد شهریار
- شمارهٔ ۳۷گشت دور زمانه بر دلخواه
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.