صفی علیشاه
شمارهٔ ۳۴
صفی یا رب که مخلوقست و نادار
بناداری کم از کل خلایق
تواند کرد عفو هر گناهی
تو دانی کاندرین دعویست صادق
عجب نبود تو بخشی گر گناهش
که مولائی و دارائی و خالق
صفی علیشاه
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۳۶ناصرالدین شه دو قرنست آنکه باشد شهریار
- شمارهٔ ۳۷گشت دور زمانه بر دلخواه
- شمارهٔ ۳۸نوزده بگذشت از جیم دوم
- شمارهٔ ۳۹عدد صدراعظم ار خواهی
- شمارهٔ ۴۰مگرگذشت ز هجرت هزار و سیصد و پنج
- شمارهٔ ۴۱خداوند ذوالجلال روان‌بخش ذوالکرم
- شمارهٔ ۴۲ - در معنی کنت کنزاً مخفیاناً فأردت ان أعرفاز قدرتش یکست باشد گرت بنظر
- شمارهٔ ۴۳صهر شاهنشه ظهیرالدوله کاوست
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.