صفی علیشاه
شمارهٔ ۳۳
اگر عیان شود از اهل شرع و فقر فجور
ز آدمی نبود هیچ عیب و نقصی دور
تفاوت آنکه بود چشم اهل دل روشن
بطلعتی که ز دیدار اوست زاهد کور
صفی علیشاه
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۳۵فرو مانده‌ای گر به غم و ابتلائی
- شمارهٔ ۳۶ناصرالدین شه دو قرنست آنکه باشد شهریار
- شمارهٔ ۳۷گشت دور زمانه بر دلخواه
- شمارهٔ ۳۸نوزده بگذشت از جیم دوم
- شمارهٔ ۳۹عدد صدراعظم ار خواهی
- شمارهٔ ۴۰مگرگذشت ز هجرت هزار و سیصد و پنج
- شمارهٔ ۴۱خداوند ذوالجلال روان‌بخش ذوالکرم
- شمارهٔ ۴۲ - در معنی کنت کنزاً مخفیاناً فأردت ان أعرفاز قدرتش یکست باشد گرت بنظر
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.