صفی علیشاه
شمارهٔ ۲۹
ای بار خدای لایزالی
ذات تو عری ز خلق و عالی
پیوسته کنم گنه که بر من
عفو تو رسد علی‌التوالی
صفی علیشاه
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۳۱ای بار خدای مستعانم
- شمارهٔ ۳۲بسیج می کن ای فرخنده اوصاف
- شمارهٔ ۳۳اگر عیان شود از اهل شرع و فقر فجور
- شمارهٔ ۳۴صفی یا رب که مخلوقست و نادار
- شمارهٔ ۳۵فرو مانده‌ای گر به غم و ابتلائی
- شمارهٔ ۳۶ناصرالدین شه دو قرنست آنکه باشد شهریار
- شمارهٔ ۳۷گشت دور زمانه بر دلخواه
- شمارهٔ ۳۸نوزده بگذشت از جیم دوم
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.