صفی علیشاه
شمارهٔ ۲۱
نیست روی توبه و برگشت بر حق دیگرم
با شفاعت خواستن از پیر و از پیغمبرم
می‌روم بر درگهش با جان پر امید و بیم
تا که خواهد از بد و نیک آنچه آرد بر سرم
صفی علیشاه
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۲۳کمند گیسو را گره از چه زنی
- شمارهٔ ۲۴گر تو ای دل تارک دنیا مستعمل شوی
- شمارهٔ ۲۵ز خیالت آن پریرو شده پیکرم خیالی
- شمارهٔ ۲۶بنیاد جهان چو یافت تأسیس
- شمارهٔ ۲۷ای آنکه با مرتست ایجاد
- شمارهٔ ۲۸ای آنکه توئی بذات موجود
- شمارهٔ ۲۹ای بار خدای لایزالی
- شمارهٔ ۳۰ای بار خدای فرد واحد
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.