صفی علیشاه
شمارهٔ ۱۹
گرهی تا زخم زلف بتی وانکنی
دست از جان نکشی ترک تمنا نکنی
زرد رو داردت این چرخ سیه کار کبود
بقدح با صنمی تا می حمرا نکنی
صفی علیشاه
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۲۱نیست روی توبه و برگشت بر حق دیگرم
- شمارهٔ ۲۲روی بر هر کس کنی با تیغ تیز
- شمارهٔ ۲۳کمند گیسو را گره از چه زنی
- شمارهٔ ۲۴گر تو ای دل تارک دنیا مستعمل شوی
- شمارهٔ ۲۵ز خیالت آن پریرو شده پیکرم خیالی
- شمارهٔ ۲۶بنیاد جهان چو یافت تأسیس
- شمارهٔ ۲۷ای آنکه با مرتست ایجاد
- شمارهٔ ۲۸ای آنکه توئی بذات موجود
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.