پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۵۰۶ - الوقوف الصادق

وقوف صادقت آنست و لایق

که باشد با مراد حق مطابق

بحال فقر و اعمال تصوف

نباشد جز بوفق حق توقف

نشانی وانمایم زین مقامت

بود تا در وقوفش اهتمامت

بود ایثار در جایش مناسب

ولی ترکش بجائی هست واجب

غرض هر نیتی لله باشد

مراد حق باو همراه باشد

مراد حق عموما ترک کام است

خصوصا لیک حفظ هر مقام است

باین معنی که بر وضع مناسب

بود بر جای خود حفظ مراتب

وقوف صادقت حفظ حدود است

مراعات مقامات وجود است

بد این سر رشته از بهر احباب

تو باقی را بذوق خویش دریاب

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۵۰۸ - الولایهپس از ذکر ولی اندر ولایت
  2. بخش ۵۰۹ - الولایه الصغریعبارت باشد از صغری با کمال
  3. بخش ۵۱۰ - الولایه الکبریعبارت آن بسیرت گر ثباتست
  4. بخش ۵۱۱ - الولایه العلیاکنم بر عارفی چالاک و بینا
  5. بخش ۵۱۲ - حرف الهاءعبارت هاء ز ذات شاه جود است
  6. بخش ۵۱۳ - الهوبود هو اعتبار از ذات حضرت
  7. بخش ۵۱۴ - الهباهبا آنرتبه‌ئی باشد که عنقا
  8. بخش ۵۱۵ - همه‌الافاقه و همه‌الانفه و همهه الغالیهز همتها یکی باشد افاقت
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.