پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۰۸۷

مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن

چشم خونبار مرا همکاسه طوفان مکن

چشم اگر کافر شود از کس متاع دل مگیر

زلف اگر زنار بندد غارت ایمان مکن

ای خدا ناترس آن چاک گریبان را بپوش

شعله آه مرا در انجمن عریان مکن

از برای امتحان اول نمک بر داغ زن

گر بنالم سوده الماس را سامان مکن

سینه صائب زیارتگاه ارباب دل است

گر مسلمان زاده ای این کعبه را ویران مکن

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۰۸۹از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن
  2. غزل شمارهٔ ۶۰۹۰تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن
  3. غزل شمارهٔ ۶۰۹۱چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن
  4. غزل شمارهٔ ۶۰۹۲آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من
  5. غزل شمارهٔ ۶۰۹۳شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من
  6. غزل شمارهٔ ۶۰۹۴دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من
  7. غزل شمارهٔ ۶۰۹۵می گذشت از پرده های آسمان فریاد من
  8. غزل شمارهٔ ۶۰۹۶هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.