پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۰۲

ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟

نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را

به خط تسلی ازان لعل آبدار شدم

که خاک می کشد از آب بهتر آتش را

ز برق شوخی او ریخت کوه قاف از هم

نهان به شیشه چسان سازم آن پریوش را؟

عنان برگ خزان دیده در کف بادست

چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۰۴ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را
  2. غزل شمارهٔ ۶۰۵گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را
  3. غزل شمارهٔ ۶۰۶مکن به غنچه گره نوبهار عالم را
  4. غزل شمارهٔ ۶۰۷گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا
  5. غزل شمارهٔ ۶۰۸به خنده ای بنواز این دل خراب مرا
  6. غزل شمارهٔ ۶۰۹چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا
  7. غزل شمارهٔ ۶۱۰ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا
  8. غزل شمارهٔ ۶۱۱گرفتگی دل از چشمِ روشن است مرا
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.