پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۰۴۷

دیوانه را به دامن صحرا که می برد

طفل یتیم را به تماشا که می برد

مکتوب خشک سلسله پای قاصدست

موج سراب را سوی دریا که می برد

راه نسیم نیست در آن زلف تابدار

از بیدلان پیام به دلها که می برد

جایی که زلف حلقه بیرون در بود

نام دل شکسته ما را که می برد

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۴۰۴۹مکتوب من به خدمت جانان که می‌برد
  2. غزل شمارهٔ ۴۰۵۰سودا کدورت از دیوانه می برد
  3. غزل شمارهٔ ۴۰۵۱از بهر دل چه رنج عبث سینه می برد
  4. غزل شمارهٔ ۴۰۵۲چشم تو دل به شیوه پنهان نمی برد
  5. غزل شمارهٔ ۴۰۵۳پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرد
  6. غزل شمارهٔ ۴۰۵۴راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرد
  7. غزل شمارهٔ ۴۰۵۵از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذرد
  8. غزل شمارهٔ ۴۰۵۶از کوچه ای که آن گل بی خار بگذرد
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.