پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۰۰۹

ز سینه ام نفس خوش برون نمی آید

نسیم خلد ز آتش برون نمی آید

چه دیده است خدنگت ز سینه گرمم

که از قلمرو ترکش برون نمی آید

ز خوی سرکش خوبان ملایمت مطلب

که نخل موم ز آتش برون نمی آید

در انتهای محبت خموش شد صائب

همیشه دود ز آتش برون نمی آید

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۴۰۱۱ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آید
  2. غزل شمارهٔ ۴۰۱۲تردد از دل بی‌آرزو نمی‌آید
  3. غزل شمارهٔ ۴۰۱۳مدام چشم تو مست شراب می باید
  4. غزل شمارهٔ ۴۰۱۴اسیر بند قضا رو گشاده می باید
  5. غزل شمارهٔ ۴۰۱۵دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌باید
  6. غزل شمارهٔ ۴۰۱۶زبان شکوه به خشم زمانه افزاید
  7. غزل شمارهٔ ۴۰۱۷ز روی نو خط دلدار جان بیاساید
  8. غزل شمارهٔ ۴۰۱۸دل گرفته کی از لاله زار بگشاید
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.