پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۳۷۸

یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد

بر فلک شد دود آه ما و سر بالا نکرد

بوسه ها پیچید در مکتوب بهر دیگران

وز تریها نامه خشکی به ما انشا نکرد

گرچه آمد نخلش از دست دعای ما به بار

در برومندی به برگ سبز یاد ما نکرد

گرچه گردیدیم خاک راهش از روی نیاز

زیر پای خود نگاه از ناز و استغنا نکرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۳۸۰عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد
  2. غزل شمارهٔ ۲۳۸۱آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد
  3. غزل شمارهٔ ۲۳۸۲کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد
  4. غزل شمارهٔ ۲۳۸۳مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد
  5. غزل شمارهٔ ۲۳۸۴می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد
  6. غزل شمارهٔ ۲۳۸۵عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد
  7. غزل شمارهٔ ۲۳۸۶دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟
  8. غزل شمارهٔ ۲۳۸۷زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.