سعدی
شمارهٔ ۲۴
هر که را باشد از تو بیم گزند
صورت امن ازو خیال مبند
کژدمان خلق را که نیش زنند
اغلب از بیم جان خویش زنند
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۲۶ای پسندیده حیف بر درویش
- شمارهٔ ۲۷برگزیدندت ای گل خرم
- شمارهٔ ۲۸قیمت عمر اگر بداند مرد
- شمارهٔ ۲۹خری از روستاییی بگریخت
- شمارهٔ ۳۰حرص فرزند آدم نادان
- شمارهٔ ۳۱ - حکایتپیری اندر قبیلهٔ ما بود
- شمارهٔ ۳۲سپاس و شکر بی‌پایان خدا را
- شمارهٔ ۳۳حدیث پادشاهان عجم را
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.