سعدی
شمارهٔ ۲۱۰
آن مکن در عمل که در عزلت
خوار و مذموم و متهم باشی
در همه حال نیک محضر باش
تا همه وقت محترم باشی
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۱۲دوش در سِلْکِ صحبتی بودم
- شمارهٔ ۲۱۳ز لوح روی کودک بر توان خواند
- شمارهٔ ۲۱۴بس دست دعا بر آسمان بود
- شمارهٔ ۲۱۵حاجت خلق از در خدای برآید
- شمارهٔ ۲۱۶نظر کردم به چشم رای و تدبیر
- شمارهٔ ۲۱۷بی‌هنر را دیدن صاحب هنر
- شمارهٔ ۲۱۸نبایدت که پریشان شود قواعد ملک
- شمارهٔ ۲۱۹ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.