سعدی
شمارهٔ ۲۱۷
بی‌هنر را دیدن صاحب هنر
نیش بر جان می‌زند چون کژدمی
هر که نامردم بود عذرش بنه
گر به چشمش درنیاید مردمی
راست می‌خواهی به چشم خارپشت
خار پشتی خوشترست از قاقمی
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۱۹ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی
- شمارهٔ ۲۲۰خرم تن آنکه نام نیکش
- شمارهٔ ۲۲۱مقابلت نکند با حجر به پیشانی
- شمارهٔ ۲۲۲نظر به چشم ارادت مکن به صورت دنیا
- شمارهٔ ۲۲۳یاران کجاوه، غم ندارند
- شمارهٔ ۲۲۴چو بندگان کمر بسته شرط خدمت را
- شمارهٔ ۲۲۵ای که گر هر سر موییت زبانی دارد
- شمارهٔ ۲۲۶از من بگوی شاه رعیت نواز را
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.