سعدی
شمارهٔ ۲۱۴
بس دست دعا بر آسمان بود
تا پای برآمدت به سنگی
ای گرگ نگفتمت که روزی
ناگه به سر افتدت پلنگی؟
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۱۶نظر کردم به چشم رای و تدبیر
- شمارهٔ ۲۱۷بی‌هنر را دیدن صاحب هنر
- شمارهٔ ۲۱۸نبایدت که پریشان شود قواعد ملک
- شمارهٔ ۲۱۹ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی
- شمارهٔ ۲۲۰خرم تن آنکه نام نیکش
- شمارهٔ ۲۲۱مقابلت نکند با حجر به پیشانی
- شمارهٔ ۲۲۲نظر به چشم ارادت مکن به صورت دنیا
- شمارهٔ ۲۲۳یاران کجاوه، غم ندارند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.