پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

قطعات

شمارهٔ ۲۱۲

دوش در سِلْکِ صحبتی بودم

گوش و چشمم به مطرب و ساقی

پایمال معاشرت کردم

هر چه سالوس بود و زَرّاقی

گفتم ای دل قرار گیر اکنون

که همین بود حد مشتاقی

دیگر از بامداد می‌بینم

طلب نفس همچنان باقی

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۱۴بس دست دعا بر آسمان بود
  2. شمارهٔ ۲۱۵حاجت خلق از در خدای برآید
  3. شمارهٔ ۲۱۶نظر کردم به چشم رای و تدبیر
  4. شمارهٔ ۲۱۷بی‌هنر را دیدن صاحب هنر
  5. شمارهٔ ۲۱۸نبایدت که پریشان شود قواعد ملک
  6. شمارهٔ ۲۱۹ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی
  7. شمارهٔ ۲۲۰خرم تن آنکه نام نیکش
  8. شمارهٔ ۲۲۱مقابلت نکند با حجر به پیشانی
همه‌ی قطعات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.