سعدی
شمارهٔ ۱۹
امید خلق برآور چنانکه بتوانی
به حکم آنکه تو را هم امید مغفرتست
که گر ز پای درآیی بدانی این معنی
که دستگیری درماندگان چه مصلحتست
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۱مرکب از بهر راحتی باشد
- شمارهٔ ۲۲پدرم بندهٔ قدیم تو بود
- شمارهٔ ۲۳در چشمت ار حقیر بود صورت فقیر
- شمارهٔ ۲۴کسی گفت عزت به مال اندرست
- شمارهٔ ۲۵دست بر پشت مار مالیدن
- شمارهٔ ۲۶گر سفیهی زبان دراز کند
- شمارهٔ ۲۷هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام
- شمارهٔ ۲۸ - در عزت نفسگویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.