سعدی
شمارهٔ ۱۶۷
مردکی غرقه بود در جیحون
در سمرقند بود پندارم
بانگ می‌کرد و زار می‌نالید
که دریغا کلاه و دستارم
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۶۹لحا الله بعض الناس یأتی جهالة
- شمارهٔ ۱۷۰مثل وقوفک عندالله فی ملاء
- شمارهٔ ۱۷۱یا اسعد الناس جدا ما سعی قدم
- شمارهٔ ۱۷۲ - در مدحنظر که با همه داری به چشم بخشایش
- شمارهٔ ۱۷۳آن ستمدیده ندیدی که به خونخواره چه گفت
- شمارهٔ ۱۷۴خلق در ملک خدای از همه جنسی باشد
- شمارهٔ ۱۷۵گر بدانستی که خواهد مرد ناگه در میان
- شمارهٔ ۱۷۶اگر گویندش اندر نار جاوید
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.