سعدی
شمارهٔ ۱۵۳
ای که دانش به مردم آموزی
آن‌چه گویی به خَلق، خود بِنْیوش
خویش‌تن را علاج می‌نَکُنی
باری، از عیبِ دیگران، خاموش!
محتسب، کون‌برهنه در بازار
قَحبه را می‌زند، که: روی بپوش!
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۵۵مشمر برد ملک آن پادشاه
- شمارهٔ ۱۵۶مگسی گفت عنکبوتی را
- شمارهٔ ۱۵۷پیدا شود که مرد کدامست و زن کدام
- شمارهٔ ۱۵۸دشمنت خود مَباد و گَر باشد
- شمارهٔ ۱۵۹چنانکه مشرق و مغرب به هم نپیوندند
- شمارهٔ ۱۶۰خواجه تشریفم فرستادی و مال
- شمارهٔ ۱۶۱کَسان که تلخیِ حاجت نیازمودَستَند
- شمارهٔ ۱۶۲به مرگ خواجه فلان هیچ گم نگشت جهان
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.