سعدی
شمارهٔ ۱۶۱
کَسان که تلخیِ حاجت نیازمودَستَند
تُرُش کنند و بِتابند روی از اهلِ سؤال
تو را که می‌شنوی، طاقتِ شنیدن نیست
قیاس کُن که دَرو خود چگونه باشد حال؟
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۶۳خطاب حاکم عادل مثال بارانست
- شمارهٔ ۱۶۴ضرورت است که آحاد را سَری باشد
- شمارهٔ ۱۶۵مراد و مطلب دنیا و آخرت نبرد
- شمارهٔ ۱۶۶طبیب و تجربت سودی ندارد
- شمارهٔ ۱۶۷مردکی غرقه بود در جیحون
- شمارهٔ ۱۶۸سگی شکایت ایام با کسی می‌کرد
- شمارهٔ ۱۶۹لحا الله بعض الناس یأتی جهالة
- شمارهٔ ۱۷۰مثل وقوفک عندالله فی ملاء
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.