سعدی
شمارهٔ ۱۶۴
ضرورت است که آحاد را سَری باشد
وگرنه مُلک نگیرد به‌هیچ‌روی نظام
به‌شرطِ آن‌که بداند سَرِ اَکابِرِ قوم
که بی‌وجودِ رعیّت، سَری‌ست بی‌اندام
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۶۶طبیب و تجربت سودی ندارد
- شمارهٔ ۱۶۷مردکی غرقه بود در جیحون
- شمارهٔ ۱۶۸سگی شکایت ایام با کسی می‌کرد
- شمارهٔ ۱۶۹لحا الله بعض الناس یأتی جهالة
- شمارهٔ ۱۷۰مثل وقوفک عندالله فی ملاء
- شمارهٔ ۱۷۱یا اسعد الناس جدا ما سعی قدم
- شمارهٔ ۱۷۲ - در مدحنظر که با همه داری به چشم بخشایش
- شمارهٔ ۱۷۳آن ستمدیده ندیدی که به خونخواره چه گفت
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.